O ceo afogou na pinga varada
dos ollos do mamut,
do gran mamut que mira
os trazos estomballados do muíño.
Homes de lata, mexillóns,
corpos de terra cara ó fondo
as buguinas con lingua choran,
e nós, ancorados ó despropósito de hoxe
amarrade o cabo e levalo lonxe,
¡Lonxe do farallón azul a luz
non existe! Non.
Só néboa contida do reflectir
dun mamut branco. Ou baleamamut.
E mamut
E pinga
E ceo
Nos látegos das mans.
Varados

Mariñeiro corpo a auga
no escuro sen radar
nin solsticios no teu ventre
desartellando tecidos de arroaz
asubías ás atoutiñadas boias
nos croques dos ollos
perdidos no inferno do sal
e calas polo escuro.
Berra lúa e ti de goma
coma a bota dun soño
regresas ó silencio,
e  o mar, alá abaixoabaixo
rosma un líquido estelar
e non será quen de afundirte.
Non afundirte
aínda nesta noite.