A Estrela prende lóstregos nos carozos,
arrecende a piñeiro e simalveira,
desata foulas, paseniño,
e o vento penetra do nordés entre palabras.
Estamos na beira do cantil,
ti saltas, valente, no  baleiro circular
das frases escorregadas dun tobogáncoiraza,
coma un feixe de nervios estrelados
nos teusmeus beizos,
e o silencio estrepitoso repite dentro de min
a forza da túa voz, facendo eco.