O LOBO, O RAPOSO E O HOME

  Xuntáronse unha vez un lobo e un raposo e puxéronse a falar dos inimigos que cada un tiña. E o raposo dixo que o máis malo de todos era o home.

      ¿O home?- dixo o lobo que nunca o vira-. ¿E como é ese home?
 
  O raposo díxolle como era e non lle pareceu ao lobo tan terrible, polas señas que lle daba, pero entráronlle ganas de coñecelo e preguntoulle ao raposo se llo podía ensinar.

      -Si- contestou o raposo-. Vamos ata aquela aldea e alí ensinareiche eu un.

 Saíron de cara á aldea e polo camiño encontraron un vello arrimado nun caxato. Nada máis velo, o lobo preguntou:

       ¿Aquel é o home?
 
       Non – respondeu o raposo-. Aquel xa foi.

  Seguiron andando e encontraron un pequeno. O lobo volveu preguntar:

         ¿Aquel é o home?

          Non – respondeu o raposo-. Aquel aínda ha ser.

  E seguiron andando e encontraron un cazador. Entón dixo o raposo:

           Ai, compadre, alí vén un home

   E dixo o lobo:
 
           Pois eu quería dar unha loita con el.

  Foron indo cara o sitio de onde o cazador viña e o cazador ao chegar perto deles, disparou un tiro e bateulle ao lobo nun oído e dixo este:

          ¡Caramba para o home! ¡ Tiroume un aturuxo que por pouco me atonta!.
 
  Pero así a todo quería dar unha loita e o raposo foino levando xunto dun ferreiro que estaba traballando na forxa, e díxolle o raposo ao ferreiro:

            Meu compadre vén buscando con quen loitar.

  E o ferreiro díxolle:

            Estou caldeando aquí un ferro.

  E púxose a roxar unhas tenaces e, dende que as tivo ben roxas, dixo:

            ¡Vamos xa!

  E botoulle as tenaces ao fociño. Entón o lobo xa non quixo loitar máis e despois dicíalle ao raposo:

          - ¡Caraina co home! ¡Parece que ten a arte do demo! Agarroume con dous dedos e levoume a metade do     fociño. Se me bota a man toda, ¡levaríame a cabeza!.