Se miras nesta páxina poderás atopar unha serie de cantigas populares transmitidas de xeración en xeración.

        Nelas podemos atopar refráns sobre o tempo, oficios, cantigas sobre a dureza do traballo que as mais das veces non chega para manter á familia, fálase de tempos mellores e de fartura, refrexan as rifas existentes entre a mocidade dos distintos lugares (parece ser que os lirachos levan sempre as de gañar, hehe), as típicas rifas coas mozas, as louvanzas das fermosas rapazas do concello e finalmente como os mozos tentan protexer ás mozas dos "perigos" e da veteranía dos vellos. A última cantiga é forte de máis (sexo), pero é popular.

        Se alguén coñece algunha cantiga mais de Carnota, por favor que mo faga saber aquí

Borraxeira do mar, vento a terra ven buscar.

En pasando a Xunqueira (15 de agosto), ó inverno cheira.

Os días de inverno son días de amargura, non mais rompe-lo día, xa é noite escura.

En pasando o San Miguel (29 de setembro), ós figos de quen os ten.

Que altas, que baixas, en abril son as Pascuas (referenciando ás Festas dos Remedios en Lira).

Mirando ao mar dende Lariño:
Encarnado ó mar, colle os bois e vai labrar; encarnado a Carnota colle a leña e pecha a porta (graciñas Benigno)

Os que agrúan son de Lira,

os que agrúan son de Lira,

son os de Portocubelo

que botan as lanchas arriba

Somos de Lira, moi boa terra,

o malo que temos

que aquí non se gaña

nen chica nen perra.

Ai Caldebarquiños!

Quén che ha de ir ao mar

Se os mozos solteiros

Van pra navegar.

Caldebarcos, Caldebarcos

Caldebarcos qué ha de ser

que non ten millo na agra

nen auga pra beber.

De Caldebarcos a Lira

Larguei as redes no mar

Collín as sardiñas vivas

Como a xente do lugar.

O lugar de Caldebarcos

é lugar que todo ten ,

boas mazás, boas peras,

boas rapazas tamén.

Eu non vou a Caldebarcos

eu non vou que teño medo

que se perdeu un vapor

no Carrumeiro pequeno.

Miña nai non me casedes

naquela parroquia de Arcos,

que está o demo metido

na aldea de Caldebarcos.

Anque me vestiran de ouro

que xa non me vestirán;

anque me vestiran de ouro

non volvo máis a Sofán.

Lagarteiros de Lariño

ídevos deitar a cama

que velaí veñen os de Lira

Pola portela da Braña.

No altiño de cadeiras

hai un santiño sen ollos,

lajarteiros de Lariño

son poucos, e medios tolos

(Graciñas Joaquín da Burrica-Lira)

Mozos do chan de Carnota

arrimádevos a un loureiro

deixade pasar aos de Lira

con ferriños e pandeiros.

Azucre non hai grau del,

nen do branco nen do moreno,

para endosaren a auga

hai que ir ao mel a Cubelo.

Alí veñen os de Carnota

Alí veñen os carnotáns,

Chacudindo nas orellas

que lle pican os tabáns.

Aí veñen os de Carnota

polo Chan de Cabalar,

pero teñan ou non teñan

que o vento vaino levar

As de Lira son borrachas

as de Sofán preguiceiras

as de Pazos e Carballal

tolas como as de Maceiras.

As de Vilar, miñas probes

teñen boca de burras vellas

as de Parada xeñudas,

e as de Piñeiros, punteiras.

As mociñas do Pindo

son poucas e van a menos,

van vendelas a a Fisterra

Como xurelos pequenos.

As rapazas de Castelo

son poucas e van a menos:

dan a sete na patacón

Como xurelos pequenos.

As rapazas de Larariño

aquelas do cu redondo,

para cantar como o galo

Suben á porta do forno.

A Lariño, a Lariño

a lariño que o dan,

as mozas de Lariño

outras cousas non fan.

Se queres boas mozas

vainas buscar a Carnota

que alí é onde están todas

Vestidiñas de rosa.

Rapaciñas de Carnota

que estades lavando no río

tede coidado cos parrulos

que están morrendo co frío.

Teño unha moza no Pindo

Outra no chan de Barcala;

Se a do Pindo é boa moza,

a de Barcala lle gana.

O lugar de Piñeiros

non é lugar que é aldea;

corrino de arriba abaixo

non hai unha nena fea.

Pasar pasei por Louro

tamén pasei por Lariño

e na entrada de Miñarzo

topei ao meu queridiño.

Risco de vello

vaite de aí,

as mozas de Lira

non son para ti.

Canteiro que pica-la pedra miúda

pica noutra muller

que outro pica na túa.

Canteiro de pico nunca chegará a rico,

o de cotás, quisás.

Unha vella de Sigrás díxolle a outra de Lariño

"fajo mais cartos coa cona que o ferreiro co martillo"

e a vella de Lariño díxolle á de Sigrás

"teño mais callo na cona que o ferreiro ten nas mans".