Unha
persoa que, coma mín, leva case 25 anos padecendo unha minusvalía,tén xa acumuladas
moitas vivencias e tamén moita experiencia para saber cales son os problemas
diversos cos que se atopa un minusválido,como se poden atenuar, xa que non
se poden solucionar na súa totalidade.
Non
pretendo selo posuidor da verdade única pero esta é a miña forma de velo:
A familia é o pilar básico
no que se debe apoiar a rexeneración e a reinserción da persoa que sufre unha
minusvalía, ben sexa de nacemento ou que accede a ela pola causa que sexa.
A familia coa obligatoria axuda das administracións públicas,
que deben poñe-los medios que sexan precisos para que se leve a cabo
reinserción.
O individuo ten que poñer
moito da sua parte, xa que, no mundo actual existe unha competencia feroz
e a sociedade non llo vai poñer fácil.
Para
as institucións públicas, iste colectivo estivo sempre esquecido, tamén
tradicionalmente foi pouco loitador e pouco reivindicativo e coido que deberíamos
tentar que isto cambiara, como tamén deben os poderes públicos
acordarse, e axudar á moita xente con discapacidades como é
a súa obriga.
A
moi particular forma dos galegos de relacionarse socialmente fai que, sobre
todo no rural, se tenda a esconder a persoa que ten minusvalías.
Unha
das formas que poida paliar algo esta calamitosa situación é, sen dúbida,
a do asociacionismo, no que teremos que profundizar e promocionalo ó máximo.